| कथा/लोककथा |
बर्दीधारी (बखतबहादुर थापा)
जङ्लको छेउमा अवस्थित जमिनदारको गोठलाई गाउँलेहरू भैँसी गोठको नामले पुकार्थे । एकपटक कसैले त्यहाँबाट एउटा भैँसी चोरेर नजिकैको जङ्गलमा लगी काटेर खाएछन् । त्यसपछि जमिनदारले बाँकी भैँसी...
|
एउटै सपना एउटै बाटो (हेलेन सोल्टी)
उत्साहित भएर सोधेकी थिएँ; खाहुनको भाषण कस्तो थियो ? सुनैनाको छोटो जवाफ थियो- ''आउनु भा' थिएन'' । दमकको विशाल कार्यक्रममा म जान पाएकी थिइन र पनि चासोको विषय त हुन्थ्यो नै । थप म जिज्ञासु बन्न...
|
नयनकान्ता (शिव प्रकाश)
उसको निष्कर्ष छ - समयले सबैलाई एक पटक समय दिन्छ । उ अहिले सोचिरहन्छ - त्यस दिन नयनकान्ताले हुन्छ भनेकी भए के हुन्थ्यो ? अहिलेको साइनो भन्दा कति फरक हुन्थ्यो होला, नयनकान्तासँगको साइनो र...
|
रत्ना (डीबू मगर)
रत्नाले आकस्मात कम्प्युटरको 'स्वीच अफ' गरिदि ई । फरक्क फर्कि ई अनि आफ्नो ओछ्यानमा गएर गम्लंग घोप्टि ई । घुँक्क घुँक्क गर्न थाली । साँच्चै रुन थाली । आँशुको खोलो बगिरहेको थियो । घोप्टो परेर...
|
लघुकथा - गज्जबको दुनियाँ (हेमन्त परदेशी)
आज दोहा सहरको गल्लीमा भौतारिदै गर्दा आचानक यौटा अन्धो मान्छेसित मेरो भेट भयो ।
'हैन हजुर ! यो दोहा सहरको होटल सेराटन त भव्य ठूलो छ भन्छन् नि , तपाईलाई थाहा होला?'
'अलि अलि थाहा छ , तर तपाईले किन...
|
भोको पेट (मुकुन्द हटवाल)
चैत महिनाको मध्य घाम । नेपालगाजको ब्यस्त बजार त्रिभुवन चोक ।
एक तमासले रिक्सा चलाइरहेको रिक्सा चालक उसको नाम रामफेरन । मैले उसलाई अली टाढैबाट चिच्याएँ ए ! रिक्सा खाली हो उ केहि नबोली म भए...
|
यौनकथा - विवशताको क्यानभासमा (शर्मिला खड्का, दाहाल)
कथाकार दिवाकर नेपालीज्यू, अहिले म 'सुकन्या उर्फनिलिमा' को प्रमुख पात्रसँग संवाद गर्दै छु ।
उक्त प्रमुख पात्र मसँग भन्दै छ कथाकार अनामिकाज्यू, हाम्रो जीवन फ्रेमभित्र राखिएको फोटोझैँ रहेछ...
|
कटहरे बुढी (देवेन्द्र कोइराला)
अंगेनाको डीलमा अर्धनिन्द्रमा रहेको पाटे बिरालो झसङ्ग भयो र बुर्लुक्क उपे्रुर भकारीको धान चोर्न िहंडेको मुसो समात्न दौडियो । दुई फड्का मार्नासाथ मुसोले चारैतिर गुहार माग्दै चिच्चाउन...
|
तिनको नकचरो पोइ (मनोवाद कथा)
सबिताको बिबाह भएको ८ महिना जति भएको छ, तिनको श्रीमान दिपक बैदेशिक रोजगारमा अरब दुबई सहरमा काम गर्छन l दिपक निकै मेहनेती अनि चलाक पनि छ, उ पहिलो छुट्टी आउदा सबितासंग मागी बिहे भएको हो l आमा...
|
शतिप्रथा (गंगाराम ढकाल)
धेरै बर्ष पहिला को कुरा हो कुनै गाँउमा चिरिञ्जीवी नामगरेका पण्डीत बाजे थिए । उनी त्यस ताकाका अति प्रख्यात पण्डीत थिए । चिरिञ्जवी पण्डीत भनेपछि उनलाई ठूला ठूला राजा महाराजाले पनि चिन्दथे ।...
|
मेनुका टाउँको निहुँर्याएर सुन्दै थिईन् (राजेश नतांश)
रुपा नामले मात्र होइन वास्तविक रुपमा नै निकै राम्री थिई । काली–काली हिस्सी परेकी, सलक्क परेको जिउडाल र यौवनले भरिपूर्ण शरीर भएकै कारणले होला गाउँका सम्पूर्ण युवकहरु रुपा भनेपछि मरिहत्ते...
|
एैचोपैचो (ठाकुर मान लामा)
शकुन्तलादेवी एक दिन बजारमा किनमेल गर्न गएछिन । बजारको एक पसलमा सामान किन्ने बेलामा सामानको भाउमा पसले साहु र उनीबिच विवाद यसरी भएछ -
"दिदी धेरै किचकिच नगर्नुस । लैजाने भए लैजानुस … "
|
वालकथा - साथी (गंगाराम ढकाल)
धेरै वर्ष पहिलको कुरा हो त्यतिखेर पशुपंक्षिहरु प्नि मानिस जस्तै वोल्दथे । त्यसताका जनावर र पशुपंक्षि वाहेक मानिसको जन्म भैसकेको थिएन । पशुपंक्षि र जनावरहरुको अधिपत्य नै थियो । चरा जाती र...
|
सेतु (केशु बिरही)
सेतबबहादुरलाई आफ्नो नाम पनि लामो एवम् भद्दा लाग्न थाल्छ । सेतबहादुरबाट सेतु वनाउछ । नाम मात्र होइन उसलाई आफ्नो वसाई एवम् रहन सहन उस्तै पट्यार लाग्न थाल्छ । घर हेर्छ कुनै छनक मिलेको छैन ।...
|
लघु कथा- असहमती (हरीहर दाहाल)
बैठक ठीक १० बजे शुरु भयो।प्राबासी समाजका प्रतिष्ठित भद्र पुरुष तथा महिलाहरुको सहभागीता रहेको त्यस सम्मानित उपस्थितीले प्रबासमा रहेका नेपालीहरुलाई सँगठित गर्न एउटा छाता संगठन नभै...
|
सिपाहीको सपना (रामकृष्ण सुनुवार)
उसलाई बिश्वास नै भएन सिपाहीमा सफलतापूर्बक नाम दर्ता भएकोमा । मात्र सम्झना छ चार-पाँच बजेतिरको झिसमिसे उज्यालोमा धरान क्याम्पको मूल ढोकाभित्र घुसे पछि सिपाहीहरुको जत्थाले हुलका हुल नव...
|
असार १७ गते नबिनाको विहे (सुमन बगाले)
असार १७ गते नबिनाको विहे
परदेशमै भएपनि मैले आफनो गाउघर आफनो मातृभुमी र परिवारलाइ चट्क्कै माया मार्न भने सकेको छैन । आफनै देशमा दश नङग्रा ख्याएर स्वभिमानी नेपाली बन्छु भन्दापनि...
|
रत्यौली (शिव सस्मित)
गगनेको विवाह हुने भयो नि । एकाबिहानै पँधेरामा भुन्टीले कान्छीको कानैमा गएर खुसुक्क भनी ।
ए हो र कहिले कहाँ मलाई त पत्तै थिएन त । कान्छीले पनि उत्सुकतापूर्वक सोधनी गरी ।
यही...
|
आफ्नोपन (चिरन शर्मा)
विदेश गएको पाँच बर्षपछि ह्यारी नेपाल फक्र्यो । नेपालमा बाले हरि-हरि बनेर बोलाउने ह्यारी नेपाल फर्कदा कसैले नचिन्ने होकी भन्ने चिन्तामा थियो उसलाई । काठमाडौं हवाइ अड्डामा कालो चस्मासहित...
|
पर्खाइ (एकराज प्रधान)
आखिर किन दाइ हामीलाई मान्छे किन गन्दैन यो समाज किन सम्झन्छ हाँसोको पात्र दुनियाँ किन हाँस्छ हाम्रो बोलीमा हाम्रो रुपको के दोष छ जसलाई यो समाजले जनवार समान देख्छ किन दाइ किन ऊ प्रश्नमाथि...
|
|
-
+