घर भत्केको छ – तारा बहादुर कन्दङवा

मेरा सपनाहरूका भित्तामा,
सुनौलो यादहरूको चित्र थियो,
तर आज तिनै भित्ताहरू,
सुनसानको चित्कारमा भत्केको छ।

खिडकिमा हावा चल्छ,
तर मनमा चिसो छायाँ छ,
स्मृतिहरूको धूलोले ढाकेको,
माया र स्नेहको घर भत्केको छ।

बाल्यकालका खेल,
हासो र हर्षका दिन,
अब त ती सबै क्षण,
खाली पाटोमा बाँचिरहेका छन्।

आँगनका फूलहरू,
अब मर्न थालेका छन्,
आशा र उज्यालोको चिहानमा,
घर भत्केको छ, मनमा तीव्र वेदना छ।

दिवास्वप्नका चुरोटहरू,
कसैले बुझ्दैनन्,
यो भत्केको घरको कथा,
अब केवल आँसुमा बाँच्दैनन्।

तर म हार मान्दिन,
नयाँ घरको सपना देख्छु,
माया र स्नेहको पुनर्निर्माण,
एक दिन यो भत्केको घरमा फेरि हुनेछ।

हातमा हात, हामी मिलेर,
नयाँ जीवनको आधार बनाउँछौं,
घर भत्केको छ, तर म,
आफ्नो मनमा नयाँ आशा जगाउँछु।

घर कस्तो भत्केको छ।
चुलो सुनसान शान्त छ।
घर टाल्ने कपडा छैन।
चुलो बाल्ने दाउरा छैन।
मनमा चिसो छायाँ छ।
तर घर अझै भत्केकै छ।